بوم من

موقع خواب می گیم "بریم بخوابیم؟"

آقا پسر می فرمایند " من اونجایی می خوابم که مامانم می خوابن!!!" مردیم از خوشی این ابراز احساسات

..............

چند وقت پیش صبح (من در کمال ناجوانمردی دیگه از آب کشیدن بالش و پتو خسته شده‌بودم و شب پوشکش کردم ) موقع دست و صورت شستن" مامان! آخه درسته من که یه مردم رو پوشک می کنین ؟"

پریشب موقع نماز صبح " مامانی من ... دارم" بردمش دستشویی. بعد از بازگشت "مامانی پوشک لازم ندارم ، آخه مردم ! خوابیدم اشتباه نکنی ها"

.............

امروز صبح وقتی من داشتم حاضر می شدم" مامانی می خوای بری سر کار برو ولی زود نرو!!!"

پسر گلم پس فردا که بزرگ شدی و اینها رو خوندی (یعنی الان که احتمالا داری می‌خونی) به اشتباه تصور نکنی که همه ی سن دو و سه سالگیت را تنها دغدغه ی من این ماجرای دستشویی رفتن بودی و تنها شیرین زبونی های تو در این زمینه. مساله اینجاست که برای تو ماجرا از اهمیتی که برای من برخورداره _در این سه سالگی_ برخوردار نیست. آنقدر بعضی چیزها برای ما آدم بزرگ ها بدیهی و طبیعی است که فراموش کرده‌ایم اینها توانایی های "اکتسابی" بوده اند. بنابرین یادگیری تو در زمینه ی بدیهیات برایم بسیار جالب است. این همه نوشتن در این زمینه را بگذار به حساب آنکه برای من همه ی این ماجرا تنها رشد توست و لذت من از رشد تو

فدایت مامان فاطمه   

وقتی می گم فدات دلم می خواد صورتم را به کف پاهای تپلت بچسبونم ...